Çocukken Kaçırılıyordum

0

Henüz daha okula başlamamış küçük bir çocukken bir gün ablam ile birlikte eskiden 1 milyoncu diye tabir ettiğimiz Japon pazarına gitmiştik. Ablam, ablamın arkadaşı ve ben Japon pazarına gittik gitmesine fakat ablam benim Japon pazarına giremeyeceğime , kapıda beklemem gerektiğini söyledi. Bende çocuk aklıyla hüzünlü hüzünlü şekilde kapıda bekledim. Hüzünlü diyorum çünkü bugün evimin camından görünecek mesafeye tek başıma gidemiyor, ablamla bir çılgınlık yapmışım ve bu çılgınlığın arasında 1 milyoncu gibi bir yerde ( eskiden daha güzeldi Japon pazarları şimdi daha çok ev eşyalarına yönelik olsa da  o zamanlar arkadaşa hediye alınabiliyordu ) içeri girmediğim için bu mekana üzülüyordum. Etrafa bakıyor içeri girmeden kapıdan içeriye bakmaya çalışıyordum. O zaman ki dükkanın hali şu an hala aklımda. O zamanlar kimse sahipleri kulakları çınlasın 🙂

Ben kapıda beklerken hafif rampa bir yerde bulunan Japon pazarının kapısına silme çocuk dolu bir pikab çekti. Pikabta şoför koltuğunda bir kişi çocukların yanında da başka bir kişi vardı. Bu ağabeyler veya haydutlar hala kime ve neye çalıştıklarını bilemediğim için kavram karmaşası içindeyim… Bana gel sende arkadaşlarla beraber oyun oynarsın gibi cümleler ile yaklaştılar. Tabi o zamanlar çocuk kaçırma olayları çok olduğu için ailem beni tembihlemişti ve o yüzden beni korku aldı. Hala bazı durumlarda bile sesim çok az çıkarken o zamanlar sesim o kadar az çıkıyordu ki ben bile duyamıyordum desem yalan olmaz.

Pikabın arkasından beni almak isteyen adama hayır vb. cümlelerimi duymayacak olacak ki ( duysa ne değişirdi acaba çok merak ediyorum) adam pikabtan atlayıp beni almaya yeltenmişti. Düşünebiliyor musunuz küçük ürkek bir çocuksunuz ve aklınızda kaçırılma korkusu gibi büyük bir korku var ki orada ablanız sizi içeri almış olsa bunların hiçbiri yaşanmayacak. ( Allahım ne büyük badireler atlatmışım ) Tabi adam pikabtan atlayınca beni aldı bir korku ve o korku heyecanla ağlamaya başladım. Yüksek sesli ağlamış olacağım ki pikabtan inen adam pikaba koşarak geri bindi ve bas bas bas diyerek şoförle birlikte yanımdan uzaklaştılar.

Dönüp baktığımda korkudan kimseye bir şey söylemeyen çocuk, olayda ki çocukların mutlu yüzlerini, giderken araçta ki adamların yüzünü hatılamasam da tedirgin hallerini, ağlayan bir Erdem, hala o kişiler kim ? Çocuklar neden o araçtaydı ? neden benimde gelmemi istediler ? Acaba belediye çalışanı mı yoksa kötü niyetli insanlar mı düşünceleri aklımda gidip geliyor. Ama biliyorum ki eğer araca binseydim ve belediye çalışanları olsaydı ne böyle bir anı kalırdı aklımda ne de kötü niyetli insan olsaydı sanmıyorum ki bu satırları sizlere aktaran bir Erdem. Kaderimin belli yerlerde değiştiğini veya bazı şeyleri gösterdiğine inanıyorum. İşte o anda bu anlardan biriydi.

Bunları da beğenebilirsin Yazarın diğer kitapları

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.